निमरत कौर यांच्या वडिलांचे दहशतवाद्यांनी केले अपहरण; सात दिवसांनी शवपेटीतून परतले, अभिनेत्रीने सांगितली काळीज पिळवटून टाकणारी आठवण

 


अभिनेत्री निमरत कौर हिच्या आयुष्यातील सर्वांत वेदनादायी प्रसंगाची आठवण तिने नुकतीच एका मुलाखतीत सांगितली. निमरतचे वडील मेजर भूपिंदर सिंग हे लष्करात कार्यरत होते. सुमारे ३२ वर्षांपूर्वी काश्मीरमध्ये कर्तव्यावर जात असताना दहशतवाद्यांनी त्यांचे अपहरण केले. त्यानंतर सात दिवसांनी त्यांची हत्या झाल्याची बातमी कुटुंबाला मिळाली. त्यावेळी निमरत अवघ्या ११ वर्षांची होती.

एका वृत्तसंस्थेला दिलेल्या मुलाखतीत निमरतने वडिलांच्या मृत्यूची घटना आणि त्यानंतरच्या आयुष्याचा कठीण प्रवास सांगितला. वडिलांना गमावल्यानंतर तिच्या आईने दोन लहान मुलींची जबाबदारी एकहाती सांभाळली. त्या काळात आईचे वयही अवघे ३० ते ३५ वर्षांच्या आसपास होते.

कर्तव्यावर जाताना झाले अपहरण

निमरतने सांगितले की, वडील एका सामान्य दिवसाप्रमाणे कर्तव्यावर गेले होते. मात्र परतीच्या प्रवासात सैनिकांचा वेष परिधान केलेल्या दहशतवाद्यांनी त्यांना ताब्यात घेतले. त्यांचे अपहरण केल्यानंतर दहशतवाद्यांनी विविध मागण्या केल्या. भारतातील कारागृहात असलेल्या त्यांच्या साथीदारांची सुटका करण्याची मागणीही त्यात होती.

या काळात कुटुंबासाठी प्रत्येक दिवस अनिश्चिततेचा आणि भीतीचा होता. वडिलांच्या अपहरणाची बातमी मिळाल्यानंतर सात दिवस कुटुंबाने त्यांच्या परतीची आशा धरून ठेवली. मात्र सातव्या दिवशी त्यांच्या हत्येची बातमी समोर आली.

सकाळी पाहिलेले वडील थेट शवपेटीत दिसले

निमरतने या प्रसंगाची आठवण सांगताना म्हटले की, वडिलांना शेवटचे तिने घरातून कर्तव्यावर जाताना पाहिले होते. त्यानंतर त्यांचे दर्शन झाले ते थेट शवपेटीत.

या घटनेने तिच्या मनावर खोल परिणाम झाला. वडिलांच्या मृत्यूचा अचानक झालेला धक्का आणि त्यानंतरच्या परिस्थितीमुळे त्या घटनेला मनातून पूर्णविराम देणे कधीच शक्य झाले नाही, असे तिने सांगितले.

वडिलांच्या अखेरच्या क्षणांबाबत बोलताना निमरतने सांगितले की, गोळी लागण्यापूर्वी झालेल्या संभाषणातून त्यांना आपल्या कुटुंबाची चिंता असल्याचे समोर आले होते. ‘माझे कुटुंब आहे, मला दोन मुली आहेत,’ असे ते म्हणाले होते, अशी आठवण तिने सांगितली.

आईने एकहाती उभे केले कुटुंब

वडिलांच्या निधनानंतर आईसमोर दोन मुलींच्या संगोपनाची मोठी जबाबदारी होती. कुटुंबीयांचा आधार मिळत असला, तरी पतीला गमावलेल्या तरुण आईसाठी पुढचे आयुष्य अत्यंत कठीण होते.

निमरतने आपल्या आईच्या जिद्दीचे कौतुक करताना सांगितले की, तिने अत्यंत कठीण परिस्थितीत मुलींचे संगोपन केले आणि कुटुंबाचे आयुष्य पुन्हा उभे केले. संकटांशी कसे दोन हात करायचे आणि कठीण प्रसंगातून कसे पुढे जायचे, हे आईनेच तिला आणि तिच्या बहिणीला शिकवले.

तीन दशकांनंतरही पोकळी कायम

वडिलांच्या निधनाला अनेक दशके उलटली असली तरी त्यांची उणीव आजही कायम असल्याचे निमरतने सांगितले. काळ कितीही पुढे गेला तरी काही जखमा भरून निघत नाहीत, असे तिच्या वक्तव्यावरून स्पष्ट होते.

बालपणातच वडिलांना गमावल्याने कुटुंबावर आलेल्या संकटाची जाणीव तिला लहान वयातच झाली. त्या अनुभवांनी तिच्या आयुष्याकडे पाहण्याच्या दृष्टिकोनावरही परिणाम केला.

वडिलांच्या बलिदानाची आठवण मनात जपत असतानाच, त्यांच्यानंतर कुटुंबाला सन्मानाने उभे करणाऱ्या आईच्या संघर्षालाही निमरतने विशेष महत्त्व दिले. तिच्यासाठी वडिलांची आठवण ही केवळ एका जुन्या घटनेची आठवण नसून, कुटुंबाने भोगलेल्या वेदना आणि त्यातून उभे राहण्याच्या जिद्दीची कहाणी आहे.

टिप्पणी पोस्ट करा

0 टिप्पण्या